Naar overzicht
Zeewolfsmelk
Deze plant uit de bekende wolfsmelkfamilie groeit alleen in de primaire duinen en dan hoofdzakelijk langs de Noordzeekust. Het is een zogenaamde halofyt, een zouttolererende plant. Zeewolfsmelk kan op zoute ondergrond groeien en slaat het zout op in zijn bladeren. Het is een hele belangrijke voedselplant voor de rupsen van de zeldzame wolfsmelkpijlstaart. Deze nachtvlinders leggen hun eitjes op de zeewolfsmelk.
Zeeraket
De zeeraket is belangrijk bij de vorming van nieuwe duinen. De plant, die groeit op het strand en de jongste duinen, houdt zand vast. De plant vormt zaden in twee delen, een deel dat afvalt en zaden die drijven. Zo verspreidt de soort zich op twee manieren. De prachtige lila bloemen zijn te zien van juni tot ver in oktober.
Gele hoornpapaver
Deze plant is zeer zeldzaam in Nederland en staat op de Rode lijst. Maar op sommige plaatsen, zoals Neeltje Jans, tref je er vele tientallen. Gele hoornpapavers groeien op basaltdijken langs de Oosterschelde en in mindere mate op Walcheren en langs de Westerschelde. De plant is blauwgroen en wordt best groot, tot 60 cm hoog. De citroengele bloemen bloeien van juni tot augustus.
Blauwe zeedistel
Deze opvallende en schitterende distelsoort groeit in de duinen en ook wel op stenige ondergrond zoals dijken. De grote bloemen zijn paarsblauw en bloeien van juni tot augustus. In de duinen is de blauwe zeedistel een belangrijke nectarplant voor de zeldzame heivlinder. Waar deze plant veel groeit, zie je dan ook veel heivlinders. Ook de harkwesp en sabelsprinkhaandoder zijn soorten die je vaak op deze distel aantreft.
Zeepostelein
Net als zeewolfsmelk is deze plant een halofyt en groeit dus op een ondergrond met een hoog zoutgehalte. De bladeren zijn dik en vlezig, zoals een vetplant. Doordat deze plant stikstof bindt, verrijkt hij de bodem voor andere plantensoorten. De plant is eetbaar en werd vroeger ingelegd om in de winter het vitamine C-tekort aan te vullen.
Zeevenkel
Ook deze soort staat op de Rode lijst als erg zeldzaam. Zeevenkel groeit in het zanderige vloedmerk en op dijken. Een andere benaming is zeekervel, een teken van de eetbaarheid van deze plant. In het verleden werden de bladeren, vooral in Engeland, veel gegeten. Ze smaken naar asperges en worden als echte delicatesse gezien. Tegenwoordig wordt de plant alleen nog als garnering gebruikt in de keuken.
