Zeeuws-Vlaanderen - Paulinaschor
De schorren voor de Paulinapolder vormen een restant van een omvangrijk schorrencomplex in het mondingsgebied van de voormalige zeearm de Braakman. Tot na de Tweede Wereldoorlog was dit schor in gebruik als weidegrond voor schapen. Als overblijfsel uit de tijd van de buitendijkse schapenhouderij vindt men in het schor schapendammetjes. Dit zijn lage dijkjes die opgeworpen zijn om de (door getijdenkreken van elkaar gescheiden) delen van het schor met elkaar te verbinden. Daarnaast fungeerden de dammetjes ook als uitwijkplaats bij hoge vloeden.
De schorren hebben last van sterke afslag langs de zeezijde. Er bevindt zich een hoge afslagrand op de scheiding van schor en slik. Op de slikken is echter sprake van aanwas: hier hebben zich velden slijkgras gevestigd, die de vorming van nieuwe schorren inluiden.
Opvallend is het duidelijk waarneembare verschil tussen de begroeiing van de oeverwallen langs de kreken en de lager gelegen kommen. Op de oeverwallen domineren de grijsgroene tinten van strandkweek, zeealsem en schorrekruid. In de kommen overheersen de heldergroene kleuren van planten als lamsoor, zeeaster en zeeweegbree. Vanaf de zeedijk is het ook mogelijk om de vogels te observeren. Op de slikken foerageren veel steltlopers, zoals rosse grutto, zilverplevier, bonte strandloper en scholekster. In het vloedmerk foerageren o.m. frater en sneeuwgors. In de wintermaanden wordt het hoge deel van het schor door blauwe kiekendieven bezocht, in de schemering vinden ze daar hun slaapplaats. Dankzij de overzichtelijkheid is het gebied aantrekkelijk voor vogelaars.
Toegankelijkheid
